Rafał Wojaczek
Biografia
Rafał Wojaczek był polskim poetą i prozaikiem, zaliczanym do grona poetów wyklętych. Urodził się 6 grudnia 1945 roku w Mikołowie.
Pochodził z rodziny znanej i poważanej w mieście: ojciec Edward był nauczycielem gimnazjalnym, później dyrektorem I Liceum Ogólnokształcącego w Prudniku, matka Elżbieta ukończyła anglistykę i pracowała w wydawnictwie. Dom Wojaczka cechowała inteligencja i niepraktykująca religia rodziny. 16 grudnia odbył się chrzest w kościele św. Wojciecha w Mikołowie. Sam Wojaczek był ateistą.
Od młodości wyróżniał się uzdolnieniami językowymi i pamięcią fotograficzną. Dużo czytał, m.in. Baudelaire’a, Rimbauda, Kafkę, Manna, Dostojewskiego i Nietzschego. Uczył się w liceach w Mikołowie, Katowicach-Ligocie i Kędzierzynie-Koźlu; maturę zdał w maju 1963 roku. Po pierwszej próbie samobójczej pod koniec 1964 roku trafił do szpitala psychiatrycznego. Regularnie się cięł, a jego ciało nosiło blizny po samookaleczeniach. Później podjął kolejną próbę samobójstwa i po fakcie napisał: „Obraz był ładny – kałuża krwi, coraz więcej jej było i ciągły syk ulatniającego się gazu…”.
Studiował krótkopolonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, lecz po oblaniu łaciny przeniósł się do Wrocławia. Pracował chwilowo jako dyspozytor MPO, a później utrzymywał się z honorariów i regularnego wsparcia ze strony ojca.
W 1965 roku z decyzji Tymoteusza Karpowicza zadebiutował zestawem wierszy w pierwszym numerze Poezji, co odbiło się szerokim echem w środowisku literackim. W 1969 roku ukazał się jego debiutancki tom „Sezon”, znakomicie przyjęty przez krytyków, a w 1970 – drugi i ostatni zestaw za życia „Inna bajka”.
Życie prywatne: 11 stycznia 1966 roku poślubił Annę Kowalską; mieli córkę Dagmarę (urodzoną 15 czerwca 1966 roku). Fascynował się życiem Marka Hłaski, znał Edwarda Stachurę. Zmarł nocą 11 maja 1971 roku; najczęściej podaje się samobójstwo, choć niektórzy twierdzą, że był to wypadek. Pochowano go na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu. W 2000 roku w tej samej mogile pochowano jego brata Andrzeja Wojaczka.
Charakterystyka twórczości: jego wiersze poruszają tematykę śmierci, miłości i cielesności; język bywa naturalistyczny i czasem brutalny, lecz również skrywa liryzm. Czerpał inspiracje z romantyzmu i łączył klasyków z własnym, ostrym stylem. Był związany z ruchem poetów wyklętych i stał się jedną z jego charakterystycznych postaci.
Po śmierci ukazały się tomy i zbiory wydane po latach: m.in. twórczość wydana pośmiertnie i opublikowana w kolejnych latach, od 1972 wzwyż.