Józef Musioł
Biografia
Józef Musioł urodził się 22 czerwca 1865 roku w Mikołowie w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły ludowej pracował jako robotnik w kopalni, następnie był kolejarzem, a ostatecznie objął posadę mierniczego w górnictwie, angażując się także w działalność związkową. Równocześnie zamieszkał w Bytomiu, gdzie pełnił funkcje sekretarza robotniczego oraz sekretarza katolickich związków zawodowych. Działał także w katolickiej partii Centrum (Zentrum) i został radnym miasta Bytom.
W styczniu 1919 roku liderzy Komitetu Górnośląskiego założyli ponadpartyjny Związek Górnoślązaków-Bund der Oberschlesier. Józef Musioł objął funkcje sekretarza katolickich związków zawodowych i członka zarządu Katolickiej Partii Ludowej, a 26 stycznia 1919 roku został posłem pruskiego Landtagu z okręgu Opole (Regierungsbezirk Oppeln).
Po secesji braci Reginków do obozu polskiego na przełomie 1919 i 1920, poseł Józef Musioł, sekretarz i kierownik propagandy Związku Górnoślązaków, stał się wiceliderem obozu „wolnokrajowców” – osobą nr 2 po Ewaldzie Lataczu, którego zastępował, kiedy trzeba było przemawiać po polsku.
18 sierpnia 1920 roku w Bytomiu wybrano zarząd biura Związku Górnoślązaków-Bund der Oberschlesier, na czele którego stanął Józef Musioł; sekretarzem został Hugo Kotula z Tarnowskich Gór, a ławnikami – Mathonia z Bytomia i Maczinga z Mikulczyc.
W lutym 1921 roku kierownik propagandy Związku Górnoślązaków-Bund der Oberschlesier został wykluczony z zarządu Katolickiej Partii Ludowej za działalność niepodległościową. Mimo ostrych oskarżeń prasy niemieckiej, Bund-Związek bronił go, podkreślając jego pozycję lidera w ruchu wolnego państwa górnośląskiego. W marcu 1921 roku III Konferencja delegatów Związku potwierdziła jego pozycję; Bytom stał się najliczniejszą grupą w ugrupowaniu.
W marcu 1921 roku Musioł publicznie poparł niemiecką opcję w plebiscycie, nie narzucając jednak stanowiska członkom Związku. W wyniku plebiscytu 21 marca 1921 roku Niemcy zwyciężyli i część Górnego Śląska została przyłączona do Niemiec. Po podziale regionu w październiku 1922 roku jego mandat poselski w Landtagu został utracony; objął za to kierownictwo nad całym ugrupowaniem Wolnokrajowców w granicach Prowincji Górnośląskiej. W 1924 roku pełnił funkcję sekretarza generalnego Związku Górnoślązaków-Bund der Oberschlesier. Zmarł na udar mózgu w Rokitnicy w dniu 27 maja 1940 roku, w wieku 74 lat.